امام علی علیه السلام میفرمایند: با علما معاشرت کن تا علمت زیاد، ادبت نیکو، و جانت پاک شود. غررالاحکم و دررالکلم
جمعه ١٥ آذر ١٣٩٨
مقالات

مرگ، تقدیری که خواهد آمد!
مرگ ما را با دنیایی نو روبه‌رو می‌کند که تمام عواملش شگفت‌انگیز است. با نمایان شدن عالم غیب، معیارها و بینش‌های دیگر اساس ارزش‌ها و ارزیابی‌ها می‌شود. مرگ، حقیقت ناشناخته و یا کم‌شناخته‌ای نیست؛ موضوعی است که بعد از دو مقوله «خدا» و «دین»، آشناترین مفهوم زندگی و حیات بشری است و انسان از روزی که پای بر قلمرو حیات نهاده، با این پدیده آشنایی عینی و ملموس داشته است.
 ادامه خبر >>

جادوگرانی که جانشین خدا می شوند!
امروزه در کشور ما دستِ کم 50 جریان فعال در حوزه معنویت و عرفان وجود دارد که نود در صد آن‏ها وارداتی‏اند. یکی از شاخص‏های مشترک این گروه‏ها، وجود تناقض در اندیشه یا مرام این گروه‏‏هاست.
 ادامه خبر >>

قرآن از دیدگاه مشاهیر
قرآن مردم را به صدقه و احسان و عفّت و بزرگواری و اعتدال و میانه روی تشویق نموده و آنها را به اهمیت وفای به عهد و پیمان خوانده و به دوستی با همسایگان و پیوست با خویشاوندان و دادن حقوق مستحقان و مراعات حال بیوه زنان و درماندگان و اهتمام در امر یتیمان و بی پدران دستور داده است.
 ادامه خبر >>
کمال گرایی از نوع مثبت!
اخبار > دو عامل مهم برای سعادت و خوشبختی!
 









دو عامل مهم برای سعادت و خوشبختی!

عمل به شعارها و اقدام برابر سخن‌ها و پیگیری آرمان‌های اعلام شده به جای شعار دادن و ادعا کردن بدون پشتوانه علمی و تحقق خارجی و پیگیری برای عینیت یافتن آن‌ها، از ویژگی‌های جامعه قرآنی برشمرده شده است. نه اعضای این جامعه و نه دولت و نظام اجتماعی و سیاسی حاکم بر آن، به مردم وعده‌ای نمی‌دهند که برای انجام آن اقدام نکنند و شعاری مطرح نمی‌سازند که عمل در پی نداشته باشد و آرمانی را اعلام نمی‌دارند که پشتوانه‌ای نداشته باشد.



 






سکوت

سخن بدون عمل، مطلقاً‌



«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ»؛ «اى كسانى كه ایمان آورده‏اید، چرا چیزى مى‏گویید كه انجام نمى‏دهید؛ نزد خدا سخت ناپسند است كه چیزى را بگویید و انجام ندهید». (1) خداوند مۆمنان و ایمان آورندگان را از گفتن آنچه بدان عمل نمی‌کنند، نهی کرده و خود را دشمن افرادی که سخن بی‌پایه و اساس می‌گویند و خود به سخنان خود عمل نمی‌کنند، معرفی کرده است.



 



مذموم بودن سخن بی‌عمل



خداوند مردمانی را که دیگران را به نیکی و نیکوکاری فرا می‌خوانند، ولی خود اهل عمل و اقدام نیستند، به شدت سرزنش کرده است: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ»؛ «آیا مردم را به نیكى فرمان مى‏دهید و خود را فراموش مى‏كنید با اینكه شما كتاب [خدا] را مى‏خوانید آیا [هیچ] نمى‏اندیشید». (2)





«به آنچه نزد خداوند است، جز با عمل نمی‌توان دست یافت و به شیعیان ما ابلاغ کن که بیشترین حسرت‌ها در روز قیامت برای کسی است که عدالت و دوستی را وصف کند، ولی (عمل به) آن را به دیگری واگذارد و به شیعیان این حقیقت را برسان که هرگاه برای انجام آنچه مأمور شده‌اند، با پا خاستند؛ همانا در روز قیامت رستگارند»





محکوم کردن شعرای بی‌عمل



خداوند متعال شاعران بی‌عمل که کارشان سرودن شعرهای حماسه‌ای و ستودن نیکی‌ها، ارزش‌ها و بیان شعارهای جذاب و پسندیده است، ولی خود اهل عمل و اقدام نیستند؛ به شدت محکوم کرده است: «وَالشُّعَرَاء یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ * أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی كُلِّ وَادٍ یَهِیمُونَ * وَأَنَّهُمْ یَقُولُونَ مَا لَا یَفْعَلُونَ * إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِیرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبُونَ»؛ «و شاعران را گمراهان پیروى مى‏كنند، آیا ندیده‏اى كه آنان در هر وادیى سرگردانند و آنانند كه چیزهایى مى‏گویند كه انجام نمى‏دهند، مگر كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنكه مورد ستم قرار گرفته‏اند، یارى خواسته‏اند و كسانى كه ستم كرده‏اند، به زودى خواهند دانست به كدام بازگشتگاه برخواهند گشت». (3)



عالمان بی‌عمل و نیز دانشمندانی را که به دیگران دانش می‌آموزند، ولی خود به مقتضای آن پایبند نیستند، محکوم و سرزنش کرده است: «مَثَلُ الَّذِینَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ یَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ یَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ كَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِین»؛ «مثل كسانى كه [عمل به] تورات بر آنان بار شد [و بدان مكلف گردیدند] آنگاه آن را به كار نبستند، همچون مثل خرى است كه كتاب‌هایى را برپشت مى‏كشد [وه] چه زشت است وصف آن قومى كه آیات خدا را به دروغ گرفتند و خدا مردم ستمگر را راه نمى‏نماید». (4)





خداوند مردمانی را که دیگران را به نیکی و نیکوکاری فرا می‌خوانند، ولی خود اهل عمل و اقدام نیستند، به شدت سرزنش کرده است: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ»؛ «آیا مردم را به نیكى فرمان مى‏دهید و خود را فراموش مى‏كنید با اینكه شما كتاب [خدا] را مى‏خوانید آیا [هیچ] نمى‏اندیشید»





ایمان و عمل صالح مایه سعادت و خوشبختی



سعادت و خشوبختی انسان‌ها تنها در گرو ایمان و عمل صالح است، نه صرف اظهار ایمان و شعار و حرف: «وَالْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»؛ «سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل] كه واقعا انسان دستخوش زیان است، مگر كسانى كه گرویده و كارهاى شایسته كرده و همدیگر را به حق سفارش و به شكیبایى توصیه كرده‏اند». (5)



در روایتی از امام باقر (علیه السلام) آمده است که در پیامی به شیعیان و مدعیان پیروی از اهل بیت (علیهم السلام) و محبت به ایشان، به آنان گوشزد فرمود که صرف اظهار محبت و طرفداری از اهل بیت (علیهم السلام) (شیعه بودن) و شعار به نفع ارزش‌ها و خوبی‌ها همچون عدالت برای سعادتمندی کافی نیست؛ بلکه افزون بر آن باید اهل عمل به تعالیم الهی و پایبندی به رهنمودهای ایشان نیز باشند: «به آنچه نزد خداوند است، جز با عمل نمی‌توان دست یافت و به شیعیان ما ابلاغ کن که بیشترین حسرت‌ها در روز قیامت برای کسی است که عدالت و دوستی را وصف کند، ولی (عمل به) آن را به دیگری واگذارد و به شیعیان این حقیقت را برسان که هرگاه برای انجام آنچه مأمور شده‌اند، با پا خاستند؛ همانا در روز قیامت رستگارند». (6)



 



پی‌نوشت ها:



1.  صف: 2 و 3. 



2.  بقره: 44.                 



3.  شعراء: 224 – 227.



4.  جمعه: 5.



5.  عصر: 1 – 3.



6.  بحارالانوار، ج 2، ص 29.







برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج




اطلاعیه